home      

 

 

 

   
NOW PAST CONTACT


"Historia de un amor”
ή “Τα μυρμήγκια"

με την Πέμη Ζούνη και τον Κώστα Φιλίππογλου

Δύο μεγάλοι ηθοποιοί σε μια συνάντηση - έκπληξη στη σκηνή σε ένα έργο, ακροβασία στην ανθρώπινη ψυχή, του Θανάση Τριαρίδη.

Ένας άντρας και μια γυναίκα σε ένα απομονωμένο σπίτι στο δάσος.
Ο πελάτης και η πόρνη πολυτελείας που ειδικεύεται σε σαδο- μαζοχιστικά “παιχνίδια”.
Πολύ γρήγορα, μετά από μια δήθεν “απροσεξία”, οι δυο τους βρίσκονται εγκλωβισμένοι, δεμένοι στα κάγκελα του πελώριου κρεβατιού...
Μια εφιαλτική περιπέτεια αρχίζει, αφού σε λίγο θα έρθουν “τα μυρμήγκια” να τους αφανίσουν.
Καθώς η ώρα περνά και ο χρόνος λιγοστεύει, ένα πλήθος αινιγμάτων ξετυλίγεται...

Ποιοι είναι στ’ αλήθεια οι δυο δεμένοι άνθρωποι;
Γιατί μιλούν μεταξύ τους σαν σύζυγοι;
Πόσο απέχουν η απόλυτη αγάπη και η πιο ακραία διαστροφή;
Το τέλος θα έρθει απόλυτο και ολοκληρωτικό, γεμάτο με την απίστευτη αγριότητα του ανθρώπινου δεσμού.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ


Σκηνοθεσία: Πέμη Ζούνη - Κώστας Φιλίππογλου
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Σχεδιασμός φωτισμών: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Κοστούμια: Μανώλης Γαλετάκης
Φωτογραφία: George Alexandrakis
Art Work: Amarildo Topalis
Παραγωγός: Ρούλα Νικολάου
Παραγωγή: Fidelite Productions
Δημόδιες σχέσεις:Βάσω Βασιλάτου
Καλλιτεχνική Συνεργασία: Φρόσω Κορρού
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Καμένου

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ


Πρεμιέρα:
18 Ιανουαρίου 2013

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή, Σάββατο 21:00, Κυριακή 18:30

Τιμές εισιτηρίων:
15€ (γενική είσοδος), 12€ (μειωμένο - σύλλογοι)
10€ (φοιτητικό), 7€ (ΑΜΕΑ και σπουδαστές σχολών θεάτρου)

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ


ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Δεν ξέρω τι είναι τα ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ – ούτε και τι μπορώ να περιμένω από αυτά.
Εφιαλτικό θρίλερ ολέθρου και συντέλειας ή μια ολόφωτη ιστορία αγάπης, πίστης και θυσίας; Θεολογική παραβολή ή ένα από-ηθικοποιημένο
παιχνίδι (δηλαδή: μια φάρσα) με τα όρια του θεάτρου; Δειλινό για δύο πρόσωπα σε δυο πράξεις – μα τι μπορεί να σημαίνει αυτό;
Ή πρώτα απ’ όλα μια ιστορία –μια απλή ιστορία– για την ανθρώπινη κατάσταση; Ένας άντρας, ο Ν, υποδέχεται μια γυναίκα, την Ο, σε μια
απομονωμένη εξοχική κατοικία. Δύο άνθρωποι γυμνοί, δεμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον: αυτή είναι η δραματική συνθήκη του έργου. Ένα άγριο παιχνίδι
διανοητικής χωροκατάκτησης απλώνεται στη σκηνή και στο μυαλό των ηρώων. Καθώς τα λόγια είναι η μοναδική δυνατότητα του δεμένου ζευγαριού,
τα ερωτήματα (και μαζί τους οι άκριες του φόβου) πληθαίνουν. Μια εξωφρενική προοπτική έρχεται στην επιφάνεια: τα μυρμήγκια
του δάσους θα βγούνε και θα αφανίσουν τους δύο ανθρώπους. Μια παλιά ιστορία παράλογου έρωτα ανάμεσα σε έναν άντρα και σε
ένα άλογο επικυρώνει αλλόκοτα τον τρόμο των μυρμηγκιών στα έγκατα της συνείδησης.
Πόσο μπορεί αυτή η απιθανότητα να εκληφθείσοβαρά και να γίνει κανόνας της νύχτας τους;
ΣΚΕΨΗ ΠΡΩΤΗ:
Όλο το έργο στηρίζεται σε μια αρχή. Είναι η φράση της Ο: «Δεν έχει σημασία
ποιοι είμαστε… Όλοι κάποιοι είμαστε… Σημασία έχει ποιοι γίναμε…» Πράγματι, τίποτε αληθινό δεν θα μάθουμε για την προηγούμενη
ζωή του Ν και της Ο. Οι δύο δεμένοι άνθρωποι γίνονται μπροστά μας, πάνω στη σκηνή, στις δύο ώρες του έργου. Μπορεί να είναι οποιασδήποτε ηλικίας,
μπορεί να έχουν οποιαδήποτε εξωτερική εμφάνιση, να κουβαλούν οποιοδήποτε παρελθόν. Το δραματικό στοιχείο είναι ακριβώς αυτή η επιλογή τους για μια νέα ύπαρξη
μέσα στην επικράτεια του άλλου – μέσα στο ζόφο του άλλου, μέσα στον όλεθρο του άλλου, μέσα στην αγάπη.
ΣΚΕΨΗ ΔΕΥΤΕΡΗ:
Υπάρχει μια μυστική, προσδοκώμενη πείνα στην καρδιά μας. Αυτή είναι η τραγική ώρα της ανθρωπότητας.
Αυτή την πείνα καταστέλλει ο πολιτισμός, η θρησκεία, η ηθική. Εάν αποθρησκειοποιηθεί η συντέλεια, είναι ένας οργασμός: είναι η ώρα που
ο φόβος και η αγάπη ενώνονται. Σκοπός της ανθρώπινης πείνας είναι ετούτη η συντέλεια.
ΣΚΕΨΗ ΤΡΙΤΗ:
Το μεγάλο ζητούμενο είναι ο τρόπος της ένωσης του Ν και της Ο.
Σε όλο το έργο δεν θα αγγιχτούν ούτε στο ελάχιστο. Αυτή η σκηνική λεπτομέρεια έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι δυο πρωταγωνιστές, από την αρχή μέχρι
το τέλος του έργου, είναι δυο σώματα που αναμεταξύ τους σχηματίζουν (ή και: προϋποθέτουν) ένα κενό. Ο δεσμός τους θα εκπληρωθεί
με τα λόγια, με τις δανεικές μνήμες, με τα μυρμήγκια, με τον από κοινού θάνατο. Ετούτο το μη άγγιγμα και,
κατ’ επέκταση, ετούτο το κενό (καθώς και οι ανθρώπινες προσπάθειες να το διαχειριστούμε – ή και να το ζήσουμε) ίσως να είναι και ο γενεσιουργός σπασμός,
όχι μόνο του έργου μα και ολόκληρης της ζωής.
Ετούτο το κενό είναι το θέμα (το πρόβλημα, η διερώτηση, the question): Stupor mundi inter spirat*. *
Το θαύμα του κόσμου ανασαίνει ανάμεσα (Λατινική φράση που αποτελεί την προμετωπίδα της έντυπης έκδοσης του έργου.)

Θανάσης Τριαρίδης – Δεκέμβριος 2012

SITE

www.mirmigia.com

 



© 2010-2015_4D_ΘΕΑΤΡΟ OLVIO