home      

 

 

 

   
NOW PAST CONTACT

ΜΑ.ΘΥΜΑ

"Ανεστραμμένος καφκικός εφιάλτης με πολύ χιούμορ"

Σ’ ένα χώρο αστάθειας, σ’ ένα ασπρόμαυρο, νοσηρό περιβάλλον, ξεδιπλώνεται η ιστορία μιας πάλης για τον ρόλο του εξουσιαστή και του εξουσιαζόμενου. Ένας καθηγητής ανίκανος να μεταλαμπαδεύσει την γνώση του, παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε μία μαθήτρια μεγαλοαστικής καταγωγής η οποία μάταια προσπαθεί να την εξαγοράσει. Σταδιακά την οδηγεί στην εξουθένωση πετυχαίνοντας την πλήρη υποταγή της. Απούσα μα πάντοτε παρούσα, η υπηρέτρια, στην υπηρεσία της οποίας βρίσκονται καθηγητής και μαθήτρια.

’Σκοπός μας είναι να φωτίσουμε αυτό το τρίγωνο εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων οι οποίοι αλλάζουν ρόλους, καθώς οι θύτες γίνονται θύματα και τανάπαλιν’’, σημειώνει η σκηνοθέτις και προσθέτει: ‘’Ο τίτλος ‘’Μα.θυμα’’ έλκει την έμπνευσή του από τοσημείο του έργου όπου ο καθηγητής προσπαθεί να διδάξει στην μαθήτρια την λέξη μαχαίρι λέγοντάς της‘’πείτε μα όπως μαμά’’. Πρόκειται για το σημείογύρω από το οποίο υφαίνεται και η σκηνοθετική ιδέα περί μητριαρχίας σύμφωνα με την οποία προχωρά ησκηνική αφήγηση. Το δεύτερο συνθετικό ‘’θύμα’’ αφορά στο ίδιο το κείμενο, καθώς υπάρχει φόνος, άρα και θύμα’’

To‘‘Μα.θυμα’’ ανέβηκε για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων τον περασμένο Μάιο, με πολύ θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ


Δευτέρα και Τρίτη στις 19:30

* ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΩΝ KAI ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑ.ΘΥΜΑ

* Σάββατο 17 Δεκεμβρίου στις 23:30 μία, μοναδική ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ για τους φίλους του OLVIO με ειδική τιμή εισιτηρίου 7€ !

* Οι 4 τελευταίες παραστάσεις για το ΜΑ.ΘΥΜΑ στις 26, 27 Δεκεμβρίου και 2, 3 Ιανουαρίου θα πραγματοποιηθούν στις 21:30


Διάρκεια: 60 λεπτά

Εισιτήρια:
Γενική είσοδος: 10€
Μειωμένο: 8€

Προπώληση:
OLVIO-FUGA

..επίσης και στα φυσικά σημεία πώλησης της Viva (μετά από τηλεφώνημα στο 11876) BP, EKO, PUBLIC, βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Seven Spots, ΙΑΝΟΣ, Reload και Media Markt.

OLVIO

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ


Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία:
Δανάη Ρούσσου
Σκηνικά: Ηλίας Λόης
Κοστούμια: Ιόλη Μιχαλοπούλου
Μουσική:Παναγιώτης Καλημέρης
Φωτισμοί:
Δήμος Αβδελιώδης
Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Κυρμιζάκη
Μακιγιάζ: Μαίρη Κασιούμη
Κατασκευή κύβων: Manuel. R
Σχεδιασμός αφίσας: Γιώργος Νικόπουλος

 

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ


Νίκος Παντελίδης
Δανάη Ρούσσου

PR


Δέσποινα Ερρίκου, errikou@eexi.gr,
6944 613 607

- Δελτίο τύπου
- Φωτογραφικό υλικό

 

OLVIO

«Δεν αγαπώ πολύ τον Ιονέσκο. «Το μάθημά» του, όμως, όπως το ανέβασε στο «Olvio» … με τον τίτλο «Μά.θυμα» η Δανάη Ρούσσου η οποία για πρώτη φορά επιχειρεί σκηνοθεσία, με γοήτευσε. Η σκηνοθέτρια επέλεξε το στιλιζάρισμα- και νομίζω πως αυτό πάει σήμερα κουτί στο συγκεκριμένο μονόπρακτο του 1951. Και βρήκε τους σωστούς ρυθμούς και τις ανάσες του κειμένου. Επιπλέον, το ευφάνταστο και καλόγουστο σκηνικό του Ηλία Λόη πολύ τη βοήθησε… κύριο στήριγμά της, οι ηθοποιοί: η ίδια, ως Μαθήτρια αλλά και ως Υπηρέτρια, κι ο Νίκος Παντελίδης, ηθοποιός υψηλής ποιότητας, ως Καθηγητής, απογειώνουν την άποψη αυτή με ακρίβεια και μέτρο. Μια παράσταση που αξίζει την προσοχή σας όταν, όπως ελπίζω, θα ξαναπαιχτεί».

Γιώργος Σαρηγιάννης, Το Τέταρτο Κουδούνι, 9/6/2016.

Με ένα αιχμηρό, πλούσιο σε σημειοδοτήσεις, λογοπαίγνιο ως τίτλο, η νεαρή Δανάη Ρούσσου, γνωστή εκτός των άλλων από τις συνεργασίες της με τον Δήμο Αβδελιώδη, ανέβασε φέτος το περίφημο «Μάθημα» του Ιονέσκο. «Μα.θυμα» ονόμασε την παράστασή της και ομολογουμένως περισσότερο επίκαιρη επιλογή έργου δεν μπορούσε να έχει κάνει. Το θέμα «παιδεία» απασχολεί πολύ την πολιτική σκηνή και την ελληνική κοινωνία, οι προτάσεις πέφτουν βροχή (συνήθως από ειδικούς που η σχέση τους με την πραγματική τάξη σταμάτησε όταν πήραν το δικό τους απολυτήριο λυκείου), ο καθένας κάτι έχει να πει, κάτι βαθύτατα ιδεολογικώς προσδιορισμένο, αφού η παιδεία (συν)δημιουργεί τον πολίτη του μέλλοντος (ας μου επιτραπεί να χρησιμοποιώ για ανθρώπους μόνο τον όρο «παιδεία», εκπαίδευση παίρνουν τα κουτάβια για να μην λερώνουν το σαλόνι μας, τα παιδιά μας παίρνουν παιδεία, αυτό είναι το ζητούμενο και οτιδήποτε άλλο είναι ανεπίτρεπτο και να το συζητάμε).

Το «Θέατρο του παραλόγου» δεν ρίζωσε ούτε στην Γαλλία, όπου ουσιαστικά δημιουργήθηκε αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε, πολλώ μάλλον, στην Ελλάδα που εκείνα τα χρόνια την τυραγνούσαν άλλα βάσανα, μεγάλα. Όμως άφησε σπουδαίους καρπούς, τόσο σε ό,τι αφορά την εξέλιξη της θεατρικής γραφής όσο και στις παραστάσεις. Αν μάλιστα χρειαστεί κανείς ένα παράδειγμα για να στοιχειοθετήσει την σχέση της τέχνης με την κοινωνία και τις ιστορικές συνθήκες, αποτελεί ένα από τα λαμπρότερα. Θα μπορούσε να το θεωρήσει κανείς γέννημα των αναζητήσεων της μεταπολεμικής κοινωνίας, των ηθικών διλημμάτων της, του υπαρξιακού κενού, της έλλειψης επικοινωνίας. Εικονοποιεί το αίτημα του νοήματος, την αναζήτηση του νοήματος, σε ένα κόσμο χωρίς Θεό, όπου ο άνθρωπος είναι μόνος, γελοίος και ανέτοιμος να αντέξει την ελευθερία. Ο Ιονέσκο ήταν ο δημιουργός του, έστω κι αν αυτός που το πήγε πιο μακριά ήταν ο Μπέκετ.

Το «Μάθημα» είναι χαρακτηριστικό δείγμα του είδους: οι χαρακτήρες είναι εντελώς σχηματικοί, η πλοκή θα μπορούσε να αποτυπωθεί σε μερικές σειρές, ο διάλογος επαναλαμβανόμενος απολύτως και ακριβώς ή περίπου. Μια νεαρή κοπέλα, προφανώς της αστικής τάξης έρχεται να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα με ένα δάσκαλο για να «πάρει πολλά πτυχία», όπως θέλουν οι γονείς της. Εκείνος έχει την αρχετυπική σεμνότητα του δάσκαλου απέναντι σε ένα νεαρό όμορφο κορίτσι που πρόκειται να διδάξει, εκείνη είναι μια αφελής και περιορισμένων δυνατοτήτων κοπελίτσα. Μετά τις πρώτες αναμενόμενες ατάκες, το πράγμα ανάμεσά τους σκληραίνει. Ο λόγος, η γλώσσα που μεταφέρει την εξουσία της γνώσης διαλύεται, οι λέξεις ανασυντίθενται ανανοηματοδοτημένες είτε στερημένες εντελώς από νόημα πράγμα που τις κάνει ακόμα πιο πανούργες, ακόμα πιο εξουσιαστικές. Η σχέση μεταξύ τους γίνεται σαδιστική. Ο καθηγητής ζητά από την μικρούλα να επαναλάβει τις λέξεις με τις οποίες την βομβαρδίζει κι εκείνη το μόνο που μπορεί να πει είναι ένα συνεχές «πονάει το δόντι μου», λες και η ανακοίνωση του πόνου είναι οδός διαφυγής ή έστω μια σπαρακτική έκκληση ακατόρθωτης όμως επικοινωνίας. Μέχρι το οδυνηρό τέλος που έχει μέσα του όχι μόνο τον θάνατο, με την μορφή του φόνου, αλλά και την υπόσχεση της διαρκούς, της αέναης επανάληψής του. Και όλ’ αυτά υπό το άγρυπνο βλέμμα της υπηρέτριας. Ανεστραμμένος καφκικός εφιάλτης με πολύ χιούμορ που ωστόσο παγώνει το χαμόγελο του θεατή όταν αυτός αναλογιστεί τι ακριβώς συμβαίνει στο δωμάτιο, ποιο είναι το πραγματικό παιχνίδι.

Η Δανάη Ρούσσου διάβασε το έργο με την φρέσκια ματιά ενός νέου καλλιτέχνη στην Ελλάδα, στην Ευρώπη της κρίσης –κρίσης πολιτικής και κρίσης αξιών, που ξαναφέρνουν στο προσκήνιο το «Θέατρο του Παραλόγου» (δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι παραστάσεις). Είδε σ’ αυτό την δυνατότητα να μιλήσει για την αδυναμία επικοινωνίας, τις εξουσιαστικές σχέσεις που παράγονται σε όλα τα πεδία των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και που σε περιόδους σαν αυτή που διανύουμε γίνονται εντονότερες και περισσότερο επικίνδυνες, επειδή οριοθετούν την εξουσία από την μια πλευρά. Ακολουθώντας την τεχνική με την οποία δουλεύει ο ίδιος ο Ιονέσκο, γελοιοποίησε τη φιγούρα του καθηγητή αλλά και δεν δικαίωσε την μαθήτρια. Έγιναν και οι δυο μαριονέτες σε ένα σύστημα που μπερδεύει την γνώση με τα πτυχία, ακόμα και όταν αυτά αντιπροσωπεύουν ένα κενό γράμμα. Οι ήρωες του Ιονέσκο κινήθηκαν από την λογική της βωβής κωμωδίας στο κουκλοθέατρο, έτσι που η γκροτέσκα κλουονερί τους με χαρακτηριστικό την κινησιακή επανάληψη που υπογράμμιζε την λεκτική, δημιουργούσε ενδιαφέρουσες υποδηλώσεις και προβληματισμούς. Αόρατη αλλά κραταιή η παρουσία της υπηρέτριας, έπαιρνε το ρόλο μιας δυνατής συμβολικής μητέρας, ενορχήστρωνε την παράσταση. Ένα τεράστιο φόρεμα –σύμβολο κι αυτό μιας απαιτητικής, καθοριστικής και παντοδύναμης μητέρας- κατέβαινε αργά μέχρι να πνίξει στις απαιτήσεις και τις οριοθετήσεις της το όλον. Αυτό είναι ένα σημείο που, επειδή είναι κεντρικό στην προβληματική της σκηνοθέτριας, σε επόμενη παράσταση πρέπει μάλλον να δουλευτεί λίγο παραπάνω για να είναι οι συμβολισμοί πιο καθαροί.

Η Δανάη Ρούσου επωμίστηκε τον ρόλο της μαθήτριας και πέτυχε την πρόθεσή της όπως αυτή φαίνεται στον τίτλο: η αρχική αμηχανία της πρώτης συνάντησης ποτίστηκε με άγχος, μετά με τρόμο και τέλος μετατράπηκε στο θύμα του τίτλου πολύ φυσικά -και πολύ υποβλητικά επίσης- για τους θεατές που την ακολουθούν στην αγχωτική και επικίνδυνη πορείας της με ενδιαφέρον αστυνομικού θρίλερ στην αρχή που μεταλλάσσεται σε υπαρξιακή αγωνία στο τέλος. Ο Νίκος Παντελίδης για να αποδώσει το ρόλο του δάσκαλου χρησιμοποίησε όλο του το σώμα και κυρίως τα χέρια από όπου έρρεε ένταση και πάθος . Έπαιξε το ρόλο ισορροπώντας θαυμάσια δυο διαφορετικές κατευθύνσεις: πιστός στο ψυχολογικό περιεχόμενο το οποίο ερευνούσε με σαφήνεια και αποδίδοντας το σύμβολο με την δύναμη και την απόσταση που του έπρεπε.

Ο Ηλίας Λόης δημιούργησε ένα έξυπνο σκηνικό στο οποίο κυριαρχεί το τεράστιο φόρεμα που προαναφέρθηκε και το οποίο καταπίνει αργά και απειλητικά τους ήρωες. Η Ιόλη Μιχαλοπούλου έντυσε τον δάσκαλο και την μαθήτρια όπως όριζε η αρχική συνθήκη της σχέσης τους ρίχνοντας μια αδιόρατη σατιρική νότα πάνω στο αναμενόμενο των προτύπων. Με το ίδιο πνεύμα επέλεξε την μουσική επένδυση ο Παναγιώτης Καλημέρης. Ο Δήμος Αβδελιώδης, εκτός όλων των άλλων ικανοτήτων του, είναι και εξαιρετικός φωτιστής: καθώς το φως τονίζει κυρίως τα πρόσωπα και δημιουργεί «φονικές» σκιές και χρώματα, τα πολλαπλά επίπεδα της ερμηνείας αναδύονται εύγλωττα και επικίνδυνα.

ΕΠΟΧΗ, 19.6.2016

OLVIO

Με μια αριστοτεχνική τεχνική, που συνδυάζει στοιχεία παντομίμας, κλοουνερί και γκροτέσκο, η νέα ηθοποιός Δανάη Ρούσσου εντυπωσίασε το κοινό στην πρώτη της σκηνοθεσία στο "Μάθημα" του Ιονέσκο, το οποίο μετατράπηκε με απόλυτο και διαυγή τρόπο σε "Μα.θυμα", προσδίδοντας στο γνωστό έργο νοηματικές και αισθητικές σχεδιάσεις υψηλής κλίμακας. Η παράσταση, αποτελεί σκηνοθετική πρόταση μιας τονισμένης αφήγησης που χρησιμοποιεί σε σωστή δοσολογία και με πρωτοφανές μέτρο και ρυθμό, ακόμα και μέσα από χρήση τεχνικής κουκλοθέατρου και μαριονέτας στη σωματική κίνηση, μορφασμούς, χειρονομίες, ακραία εκφωνούμενο λόγο. Έτσι, η θεατρική φόρμα αφηγείται τα συναισθήματα και τις παρορμήσεις παρουσιάζοντας μια ολοκληρωμένη ιδέα που στηλιτεύει την κατάχρηση εξουσίας, τον δογματισμό, τον παραλογισμό, τη βία και τις ανθρώπινες αδυναμίες.

Ένα αριστοτεχνικό σχόλιο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής με τρόπο ριζοσπαστικό που αφηγούνται οι συντονισμένες κινήσεις των ηθοποιών, ακόμα και οι σημειολογικές αναφορές του Δήμου Αβδελιώδη που υπογράφει τα φώτα. Σκηνοθετική έκπληξη, που προϋπάρχει ως ενσυνείδητη σκηνοθετική αφηγηματική πρόταση, αποτελεί το τρίτο πρόσωπο της υπηρέτριας, που πρωταγωνιστεί ως εικαστική τερατωδία με τη μορφή ενός γυναικείου φουστανιού (σκηνικό Ηλίας Λόης) που ίπταται πάνω από τα κεφάλια καθηγητή και μαθήτριας και στο τέλος τους τυλίγει, σκεπάζοντας και κρύβοντας τον φόνο που διαπράττεται από τα μάτια του κόσμου. Η υπηρέτρια γίνεται έτσι ο κεντρικός ήρωας του έργου, γύρω από την οποία χτίζεται η σκηνοθετική αφήγηση με επίκεντρο τον μηχανισμό της εξουσίας και της γέννησής της που ενυπάρχει έντονα σε μορφές φασισμού και μητριαρχίας. Το έργο διαπερνά η θεματική του ευτελισμού του εκπαιδευτικού συστήματος, της παιδείας και της ανάγκης της εξαγοράς του. Διαπερνά ωστόσο και η δύναμη του πολίτη και του ανθρώπου που εύκολα μπορεί να χειραγωγηθεί και να χρησιμοποιηθεί. Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα κοστούμια της Ιόλης Μιχαλοπούλου, η μουσική του Παναγιώτη Καλημέρη, το μακιγιάζ της Μαίρης Κασιούμη και η επιμέλεια κίνησης της Ειρήνης Κυρμιζάκη.


Μάνια Ζούση

OLVIO

Σε Γαλλικό περιοδικό, κριτική για το «Μα.θυμα»
Η σκηνοθεσία της Δανάη Ρούσσου υπογραμμίζει το πολιτικό υπόβαθρο του έργου του Ιονέσκο, στην οποία κρίνει ανελέητα την στειρότητα του εκπαιδευτικού συστήματος. Το λογοπαίγνιο του τίτλου «Μα.θυμα» αντί για «Μάθημα» ενδυναμώνει τη σχέση της υποταγής του Μαθητή απέναντι στην εξουσία του Καθηγητή. Το σκηνικό του Ηλία Λόη, ένα πελώριο φόρεμα που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια των ηθοποιών και εν συνεχεία καταλαμβάνει τη σκηνή σχηματίζοντας ένα είδος φυλακής, υπογραμμίζει τον εγκλεισμό και τη νοσηρή ατμόσφαιρα του φόνου που επίκειται. Τα κοστούμια της Ιόλης Μιχαλοπούλου, η μουσική του Παναγιώτη Καλημέρη, αλλά κυρίως οι φωτισμοί του Δήμου Αβδελιώδη, δημιουργούν το σασπένς στον θεατή. Το κωμικό στοιχείο παρεισφρέει στο δραματικό, αλλά οι ερμηνείες του Νίκου Παντελίδη (Καθηγητής) και της Δανάης Ρούσσου (Μαθήτρια), κρατούν τις απαραίτητες αποστάσεις, απομακρύνονται δηλαδή από συναισθηματισμού που θα μπορούσαν να αλλοιώσουν την αισθητική του Θεάτρου του Παραλόγου. Με επιδέξιο τρόπο, η Δανάη Ρούσσου εκφωνεί στο μικρόφωνο τα λόγια της Υπηρέτριας -που είναι απούσα από τη σκηνή- και την ανάγει σε μια μορφή εισβολέα. Η σκηνοθέτις υπογραμμίζει σε αυτή τη φαινομενική φάρσα μια σαδομαζοχιστική διάσταση που προέρχεται από τα ανομολόγητα βάθη που έρχονται στην επιφάνεια μέσα από την πρόταση που καταθέτει.

http://theatredublog.unblog.fr/2016/10/14/%CE%BC%CE%AC-%CE%B8%CF%85%CE%BC%CE%B1-la-lecon/

«…Η αισθητική της παράστασης υψηλή … Οι ερμηνείες δεμένες και συνεπείς και τα μηνύματα του έργου σαφή και ξεκάθαρα…» Γιώργος Χριστόπουλος,

Onlytheater

OLVIO

 



© 2010-2015_4D_ΘΕΑΤΡΟ OLVIO